Anil Shrestha

मात्र झ्यालहरुबाट देखिने एकपसर आकासमेरो आकास हुन सक्दैनपर्दाहरुमा कोरिएका क्यानभासयुक्तरङ्गीन चित्रहरु हेरेर मात्र पनिम कसरी

म फैलन्छुविशाल माटोमुनिर रुखहरुलाईम बलियो आड दिन्छु म जरा हुँमलाई बलियो गरीजमिनमुनि हुर्कन देऊ म

म केही प्रणयका कविताहरुलेख्न बसिरहेको छु आज प्रणय दिवस होर, एकाबिहानै मेरो मोबाइलको मेसेज बक्समाआएर

अलिकति घामको झुल्को पोखियो सिस्ने र जलजलामाचिर्बिराउँदै चराहरूले गणेश हिमालको फेदीबाटबिहानीका सुन्दर गीतहरू गाए पहाड

मेरा सपनाहरुलाईनीला आँखा भएका सर्पहरुबाट खतरा छकिनकि अझै हिँस्रक सर्पहरुकैअधीनमा छ यो रात जोडजोडले हल्लिरहेछ

रोपमेरा निर्वस्त्र छातीभरितिम्रा क्रूर सङ्गीनहरु रोपसैनिक पहराहरु लगाऊचारैतिरर, बन्दी बनाऊवा सयौं बुट र लाठीहरुलेमलाई घाइते

(कानमा इयरफोन लगाउनुपर्ने बहिराहरुजहाँ सङ्गीत प्रतियोगिताका जज हुन्छन्र जहाँ आत्मामा पत्थर परेकाहरुकाव्यका निर्णायक मानिन्छन्,काठका खुट्टाहरु

कहाँ पुगेर टुङ्गिन्छयो बाटो ? अनादिदेखिम यो बाटो हिँडिरहेको छुयायावर झैंनिरन्तर मेरो यात्रामा छन्रुखपातकीट पतङ्गचराचुरुङगीहरुर,

मलाई फूलहरु मन पर्छफूलहरुलाई गमलामा रोप्छुर म ती फूलहरुको सौन्दर्यतालाईआफ्ना आँखाले नियालिरहन्छु फूलहरु छैनन् भनेमेरो

म सृष्टिको कुरा गरिरहेको छुतिमी मभित्र ताप हराएको कुरा गरिरहेका छौ ! आऊतिमी मलाई एकचोटिछोएर